Anthony heeft de tuinslang van Firmin en Therèse, hun buren, aangesloten aan de kraan. Ondertussen heeft Pa een zak cement geopend. Er komt een witte wolk mee naar buiten.
"Huh, was dà veur cement ?!" zegt Pa. Hij kijkt nog eens op de verpakking, maar er staat dus wel degelijk "sneldrogende cement" op vermeld. Hij heft zijn schouders op en schept met de schop een hoeveelheid uit de zak, die hij in de mortelmolen zwiert. Dezelfde hoeveelheid gele zand³, (3x zoveel dus), gooit hij erbij. Zijn ervaring als metselaar in de gevangenis komt hier wel goed van pas !

Plotseling worden ze opgeschrikt door Firmin, de buurman. Die mist natuurlijk zijn tuinslang. Hij ziet Anthony, die net toevallig de slang vastheeft, en roept: "Geille voal bandiieete ! Men toanslang !"
Zijn vrouw Therèse is er ook bij komen staan en sist iets hatelijks tussen haar bruine tanden, terwijl ze hoofdschuddend de handen in de zij zet.
Firmin en Therèse zijn twee 50-plussers, die mekaar destijds in de "Pagassus" in Diest hebben leren kennen, een zaak die aan de zogenaamde "Chaussée d'amour" gelegen is. Al die jaren hebben ze volgehouden dat Therèse er poetsvrouw was en dat Firmin er een electriciteitspanne moest komen herstellen, en dat het daarna zó fel sneeuwde dat het onmogelijk was om nog naar huis te rijden. Ze hebben er toen de nacht moeten doorbrengen. Uiteraard gelooft niemand dit verhaal, temeer omdat sneeuwbuien in de zomer een grote zeldzaamheid zijn, maar vooral omdat er regelmatig auto's voor hun deur staan, waar jonge gasten uitstappen, die een halfuurtje binnengaan en dan met een smile op het gezicht terug vertrekken. Soms zijn er zo wel 15 blitzbezoekjes per dag. Vooral in het weekend.

"Geft men toanslag terug voale bandieeet !" schreeuwt Firmin tegen Anthony. Anthony maakt helemaal geen aanstalten om Firmin zijn wens in te willigen en doet alsof hij het niet hoort. "GODVEDOEME GEFT DIE TOANSLANG TERUG !!!!" keelt Firmin waarop hij op Anthony af stormt.

Knuffke heeft dit gezien en vervult zijn taak als waakhond. Grommend rent hij op Firmin af, veert omhoog en bijt hem briesend en blazend van woede in de nek. Firmin wordt lijkbleek van schrik en druipt af.
"Euhmm... brengt ze mor terug as ge ze nimieje nodig hedt" kreunt hij nog. Hij gaat terug naar binnen en Therèse loopt 'm wiebelend achterna.
Anthony en Pa omhelzen Knuffke.
"Gij zijt toch e goei biejst" sust Anthony.

Dan is het tijd om verder te werken. Anthony neemt de knop van de kraan in de hand en Pa richt de tuinslang naar de mortelmolen. Anthony wil de kraan opendraaien, maar Pa zegt : "Wocht joenge, ge meugt noeit vergete, nen echte metseleir dieje tuft in zenne mortel !" En hij voegt de daad bij het woord. Hij deponeert een volwassen fluim in de mortelmolen. Door de luchtverplaatsing komt er echter een wolkje sneldrogende cement naar buiten, wat Pa onbewust inhaleert.

Anthony wil uiteraard ook als nen echten overkomen, schraapt zijn keel om de groenste klodder denkbaar op te diepen, dewelke hij ook naast die van Pa in de mortelmolen mikt. Ook nu komt er een witte stofwolk naar buiten.
De geur doet Anthony denken aan de eerste keer dat hij naar De Sjaft was geweest en er op de toog een stevige lijn coke had naar binnen getrokken, maar hij schenkt er verder geen aandacht aan.

"Wacht, da kan beter!" grinnikt Pa. Opnieuw schraapt hij zijn keel, dit keer lijkt het wel alsof zijn maaginhoud ook mee naar buiten moet komen. Op zijn tong ligt even later een misselijke vloeibare substantie klaar die wel een mengsel van pannekoekenbeslag, afwasmiddel en mercurochroom lijkt. Pa haalt diep adem om deze kwak in de mortelmolen te spuwen, terwijl Anthony ook al het mogelijke doet om niet achter te blijven. Hij moet inderdaad flink zijn best doen om zijn Pa te evenaren, maar hoeft niet onder te doen voor Eddy; het vieze goedje wat je in het koelcircuit van een motor vindt na een gescheurde cilinderkoppakking, gemixt met rot zeewier en bedorven ketchup komt het best in de buurt qua beschrijving van wat Anthony uit zijn lijf heeft opgediept.

"Ziezo", zegt Pa, 't is tijd om er aan te beginnen! Hij zet de mortelmolen aan, Anthony voegt het water toe en samen kijken ze hoe de ingrediënten zich tot één geheel mengen.
Plotseling begint Pa te briesen en te grommen... Hij vliegt naar het tuinhuisje en haalt er de voorhamer uit. hij stormt naar binnen en klopt een enorm rechthoekig gat in de muur van de hall. De steel van de voorhamer breekt af, en dit is misschien maar goed ook! Als een atleet die gaat hamerslingeren tolt hij door het huis met de afgebroken hamer. Allerlei asbakken en vazen vallen overal en nergens in stukken kapot. "Ááààrghghlllll !!!" Roept hij. Hij lijkt wel bezeten !
Anthony is zichzelf ook niet meer. Alles wat in zijn buurt komt gooit hij tegen de grond. Ma probeert de twee te kalmeren, maar dit lukt niet. Anthony dreunt haar frontaal op haar reukorgaan. Ma gaat onmiddellijk strike. Anthony brult iets onverstaanbaars naar zijn moeder. Wanneer hij op de heilige TV af stormt, krijgt hij de hamersteel van de nog steeds rondtollende Pa in zijn gezicht en valt bewusteloos neer. Door de slag verliest Pa ook zijn evenwicht en valt met z'n achterhoofd op het salontafeltje. Licht uit voor Eddy Kneuters!

Hierdoor keert de rust weer. Knuffke komt voorzichtig kijken en begint Ma's gezicht af te likken. Ma komt stilletjes bij en overziet de chaos. Pa en Anthony liggen groggy in de woonkamer. Wat heeft hen bezield?
... Zou die rare 'sneldrogende cement' er voor iets tussen zitten ?