|
"Hei Kneuters !"
"Verdoeme Erich", repliceerde Anthony, "hoe dikkels moen'k et ou nog zeggen ? Oftewel zegde hallo Kneuters, oftewel hei Anthony, maar nie hei Kneuters, ja ?"
Al van kindsbeen af was Anthony met z'n familienaam gepest, waardoor hij altijd gepiqueerd reageert op de heikneuter-groet....
"Sorry", stamelde Erik, "Ik doen't nie express, da wete hé Anthony ? Maar vanas da'k da accident em g'had, vergeet ik nogal vele."
Erik is al vanaf de peutertuin Anthony's beste vriend. Hij heet Erik, maar staat erop om Erich genoemd te worden. Die naam vindt ie beter bij zijn lidkaart van het Vlaams Blok passen. Vorig jaar won Erik een weddenschap voorhoofdhameren en sindsdien lijdt ie aan amnesie. Daarom schrijft hij alles op in een ATOMA-notitieboekje.
"Ah, Anthony, 'k lees ier just dat de Gérard mij gevraogd hé om ou te zeggen dagge noar den buro moet goan", zegt Erik in z'n boekje bladerend.
"Veurwa ?" vraagt Anthony.
"Da stoat er nie bijgeschreven" antwoordt Erik.
Anthony besluit dan maar meteen naar het bureau van Gerard, de afdelingsbaas, te gaan.
"Yoew Gerard. Erich hee gezeid da ge mij vandoen hedt..." zegt Anthony terwijl ie zonder te kloppen het bureau van Gerard binnenstapt. Gerard probeert snel de Playboy waarin ie 'de interviews zat te lezen' weg te moffelen, maar het nietje is onder het leesgenot losgeraakt en de centerfold valt als een eikeblad op een herfstbries op de grond.
"Euh ja, euh, dag Anthony, 'k moet je eens spreken" stottert Gerard terwijl ie met z'n voet de poster onder z'n bureau probeert te trekken. "Ge werkt hier nu al een tijdje... en wij zijn zeer content... maar allez, deze week, euh, is de politie hier geweest... Ze denken dat ge brommerkes ... euh verzwendelt ... en ze vroegen me of ik soms van niks wist. Ik heb natuurlijk gezegd dat ik me niet kon voorstellen dat gij zoiets zou doen maar ... allez... een dienst ... is een wederdienst waard, niet ?"
"Da verstoan'ek, menier Gerard", stottert Anthony. Ondertussen is Gerard er uiteindelijk in geslaagd de poster van de rondborstige blondine vanonder zijn bureau op te vissen en buiten Anthony's gezichtsveld te schuiven.
"En daarom, Anthony, zou ik je willen vragen om deze twee zakken een weekje voor me bij te houden."
"En hoelank zou kik die zakken moeten bijhougen, menier Gerard?"
"Euhm, tot volgende week, na de stock-inspectie. Breng ze maar meteen naar huis, jij en Erich hebben de rest van de dag vrij."
Terug in het magazijn : "En Anthony, hoe was't ?"
"De flikken zijn ier geweest, Erich."
"Veu ou of veu mij ?"
"Veu mij ... Kom, we zijn weg, Gerard hee oak gezeid da we vandoag alletwie niemer moeten werken"
"Dan kunne we diene nieve wallaroo nog opdrijven"
"Joa, moar ik moet vuer Gerard twieje zakke meepakke en thuis verstoppe ! We pakke allebei ne zak achterop den brommer."
"Wat zit erin ?"
"Kweet nie Erich, kweet et nie..."
Het tweetal laadt elk een zak achterop hun Wallaroo en brommen naar Anthony's thuis.
Ondertussen zijn Pa en Patricia ook thuisgekomen. Pa zet de auto in de garage.
"Ne kier zien wa da we eilek gekocht emme" zegt Pa. Hij doet een zak open, en ruikt eens aan het goedje...
"HUH !?" zegt hij verbaasd... "Wa's dà ?!"
Patricia kijkt eens naar de geopende zak, ruikt ook eens aan het goedje en zegt: "Proficiat Pa, ge hee 100 kilo Herbes de Provence gekocht"
Pa schreeuwt een krachtterm uit die vergelijkbaar is met het geluid dat iemand maakt als hij zijn winnend lottobiljet een week te laat inlevert.
"EDDYYYYYY ?!?!" klinkt het, vanuit de keuken. Ma hoort Eddy roepen uiteraard, en ze vindt het vooral vreemd dat Pa en Patricia nu al terug zijn van Spanje.
"Jao wocht, ik kom !" roept Pa. Hij zegt tegen Patricia: "Zette gij die zakken aan de kant" en gaat naar de keuken.
Patricia zet de zakken op de grond, doet het koffer dicht en gaat naar boven, op haar kamertje naar de nieuwste CD van Dana Winner luisteren.
"Hoe kommet da gellie al terug zijt ?" vraagt Ma. Pa vertelt dat hij een deal heeft kunnen doen die de ganse familie voor een paar maanden uit de nood kan helpen, maar dat er 'godnondedju iets is misgeloëpe'.
Terwijl Pa zijn verhaal doet, arriveren Anthony en Erik ook thuis. Ze brommen naar de garage en zetten er snel de zakken die ze hebben meegebracht neer, naast de auto. Ze willen geen tijd verliezen om Erik's Wallaroo te tunen. Via de keuken holt Anthony naar de achterkant van het huis, terwijl Erik met zijn Wallaroo achterom komt. Hij hoort nog net hoe Pa zegt: "Jao, en ik hem toen die twieje flikken op hun smoel geklopt, die konne allebei gene stap nimieje doen, en zoe zijn we kunnen vluchten"
"Wa is er gebeurd ?" vraagt Anthony.
Maar ma zegt: "Allej joenge ge moet ouwe pa nie onderbreejke assem aant vertelleuh is !" KLETS ! ze accentueert haar repliek door Anthony een rake slag in het gezicht te geven.
Anthony begint te wenen en gaat naar buiten, waar Erik staat te wachten.
"Ik gaon eens zien" zegt Ma, en ze beent naar de garage. Ze ziet de twee zakken staan (die Anthony en Erik hebben meegebracht, maar dat weet ze uiteraard niet), en doet er eentje open. Even later komt ze terug, en zegt: "Joeng, ge he a weer me a klute laote speule, da's dus ok gen Herbes de Provence eh, wa der in die zakke zit. Da's sneldruegende cement !"
"WA !?" schreeuwt Pa, en hij gaat ook kijken. Hij kijkt uiteraard ook in die zak die Ma net heeft opengedaan. Ma verwacht dat hij al vloekende en scheldende gaat terugkomen, maar in plaats daarvan heeft hij een nooit geziene smile op zijn gezicht.
"Mor dà kumt goe uit" zegt Pa... "We ginge toch os huis verbouwe as er de kans was ?!"
"Ahjao," glundert Ma.
|
