Patricia parkeert de Escort en stapt uit. Ze rent naar haar tante toe, en als deze Patricia ziet is ze ontroerd en opgelucht tegelijk.
"Ze hebben me overvallen!" snikt ze, "ze hebben alles afgepakt! Mijn geld, mijne gsm, àlles!"
Tante Gertrude is zo'n type vrouw, die altijd allerlei attributen met zich meesleept in een eeuwig plastic zakje. Meestal (ook in de zomer), draagt ze een zelfgebreide muts. Ze stinkt ook altijd een beetje naar zweet en/of urine. Tante Gertrude is eigenlijk de tante van Ma, maar gemakshalve noemt iedereen haar 'Tante'. Telkens als ze op bezoek komt heeft ze voor iedereen wat meegebracht. Dit alles maakt haar de lievelingstante van de familie. Uiteraard!

"Kom, stapt in, ik breng u naar ons thuis." stelt Patricia haar gerust.
"Jomma mijn geld! Al mijn geld weg!" snikt tante Gertrude.
"Wacht maar, we lossen da wel op!" zegt Patricia vastberaden.
Ze stappen in de auto en rijden naar huis. Onderweg pakt Patricia haar gsm en probeert Anthony te bereiken. Dit mislukt, Anthony zal waarschijnlijk zijn gsm hebben uitgezet op 't werk. Diep vanbinnen is Patricia woedend! Wie het dan ook gedaan heeft, hij/zij zal/zullen ervoor boeten! Zoveel is zeker! Patricia scheurt naar huis. Daar aangekomen stapt het tweetal uit, alwaar ze verwelkomd worden door Ma.

Ma is verrast, maar schrikt tevens van het gehavende gezicht van Gertrude.
"Ze hebben me overvallen!" jammert Gertrude, terwijl ze de vragen van Ma's gezicht af kan lezen.
"Wie heeft da gedaan?" vraagt Ma.
"Ik weet ni, het waren 3 mannekes op brommerkes! Ze hebben me klemgereden, mijne sjakosj afgepakt en ze zijn weggereden!" antwoordt Gertrude.
"Als't mannekes op brommerkes zijn, zal onzen Anthony ze wel kennen!" zegt Ma.

Ze gaan naar binnen. Knuffke kwispelt als hij Gertrude ziet, hij weet dat hij iedere keer een speeltje krijgt of een fopspeen.
"Och Knuffke, ik heb niks bij! Ik had een rubberen rat voor u gekocht maar die hebben ze ook afgepakt!" jammert ze. De hond jammert ook en gaat weer in zijn mandje liggen.
Het is een aandoenlijk tafereel.

Dan komt Pa binnen met de post.

"Flor! Flor!" roept hij opgewonden. "Ik doe mee met de verkiezingen!"
"Wa 'ge doet mee met de verkiezingen'....?" vragen Patricia en Ma tegelijk.
"Awel, hier! Kijkt!" replikeert Pa. Hij toont een witte kaart, voorzien van stempel en datum en Pa's naam en adres.
Er staat ook iets van de verkiezingen op vermeld.

"Mor nieje, gij moet gaan 'zitten'!" antwoordt Ma.
Pa gaat zitten, maar heeft al direct door dat Ma dit niet bedoelt.
"Gij moet met de verkiezingen gaan helpen! Mensen hun paspoort aanpakken en aflezen en een stempelke zetten!" legt ze uit.
"Oh nee! Da doe ik nie!" zegt Pa opgewonden.
"Eddy, da's keiplezant!" port Gertrude hem aan. "Ik heb da vroeger ook ne keer moeten doen! Ge krijgt de hele dag spijs en drank, ge ziet wa mensen en ze betalen u der ook nog voor!"

Eddy ziet zichzelf al aan een tafel zitten met een grote pot bier en een vettige friet voor zich, terwijl de kiezers binnenkomen in het kantoor... En stiekem rekent hij op een bedrag van 3 cijfertjes, wegens zondagsdienst, en ook omdat het zo'n belangrijk gebeuren is. Weet hij veel dat je er maar 'n schamele 6 euro voor krijgt...

Gertrude doet ondertussen haar verhaal, Ma licht haar in over de laatste ontwikkelingen in Kneuters-home, hoe ze aan de nieuwe deur in de hall zijn gekomen, over haar schijnzwangerschap en over Jos, die terug is gekomen na 11 jaar te hebben rondgezworven op de wereld...
Gertrude is nu helemaal ontroerd, Jos is namelijk haar petekind. En als je over de duivel spreekt: daar komen Jos en Anthony achterom gereden. Anthony op de brommer en Jos achterop.

"OOOh màn ! Ik 'em honger!" roept Jos gewoontegetrouw als hij binnenkomt.
"Ma wa schaft de po..." krijgt hij nog net gezegd terwijl hij in de living komt, maar dan ziet hij zijn meter zitten, en stokt de adem in zijn keel.
"Dag Jozzeke!" mompelt Gertrude.
"Tante Gertruud!" roept Jos ontroerd.
Ook Anthony vergeet zijn blikje RedBull en vliegt tante om de nek.
"Ai ai!" klaagt ze, terwijl ze haar blouse een beetje opheft. Op haar rug zit inmiddels al een blauwe plek, die de afmeting heeft van... van... van een grote blauwe plek!

"Wa is er met u gebeurd?!" vraagt Jos.
"Een paar van die brommerjunkies hebben haar overvallen!" zegt Patricia.
"Brommerjunkies he...." zegt Anthony, een pose van een detectieve aannemend, "dan denk ik da ik er rap achter ga komen wie 't is!"
Zijn woorden zijn nog niet koud, of zijn gsm rinkelt.
Er wordt duidelijk iets onderhandeld, en Anthony beëindigt het gesprek met "Jaa goe, tot subiet"
"Let subiet goe op he tante Gertrude, der komen dadelijk drie gasten naar hier voor onderdelen voor hunne brommer..."

En ja hoor, het geknetter van slecht afgestelde scheurfietsen vult enkele minuten later de straat. Gertrude's ogen spreken boekdelen als ze het geluid herkent. En daar rijden drie er nozems achterom. Op de achterkoer aangekomen horen ze één van de drie iets zeggen, wat de andere twee luid doet lachen.
Gertrude wordt helemaal bleek, want het zijn de zelfde boeven van daarstraks. Jos en Patricia zijn bijna niet te houden, maar Anthony gebiedt hen het goeie moment af te wachten. Op zijn gemak gaat hij naar buiten en begint te onderhandelen.
En Knuffke lijkt ook begrepen te hebben wat er gaande is. Hij volgt Anthony naar buiten en gaat als een luie hond (want dat ís hij ook) op de terrastegels liggen. En ondertussen sluipen Ma, Patricia en Jos via de voordeur en de oprijlaan naar achteren, waar ze zich verstoppen bij de brandstoftank.

De drie jongens beginnen vragen te stellen over hun brommers, en over hoe ze die kunnen tunen, en wat er allemaal mogelijk is. Anthony geeft de nodige uitleg, en als hij aan de grootste van de drie vraagt hoe hij denkt dat te gaan betalen grijnst hij: "Oh, we hebben daarstraks een meevallerke gehad, hehehe!"
De twee andere snullen lachen ook en voelen zich stoer.
"Toevallig toch geen oud vrouwke overvallen?" vraagt Anthony, met een gespeelde knipoog.
"Ja! Hahahaha! Hoe weet gij dat?" vragen de jongens lachend.
Op antwoord hoeven ze niet te wachten. Tante Gertrude komt met een paraplu in aanslag naar buiten.
"Mag ik u voorstellen: Tante Gertrude!" zegt Anthony, zich de woede verbijtend.
"Ow shit..." is het enige wat de nozems nog kunnen uitbrengen.
En wat te verwachten was, gebeurt ook. De andere Kneutersen komen uit hun schuilplaats en bekoelen hun woede en de opgelopen frustraties op het drietal.
Die zetten het op 'n lopen, en in de rapte vergeten ze hun brommers. En mede dankzij Ma's vingervlugheid zijn hun portefuilles en gsm's ook ontvreemd. Ze lopen de longen uit hun lijf. De eerste die Gertrude passeert, krijgt een dreun van de paraplu, die bij deze helemaal paraplu staat. De laatste ondervindt Knuffke's aanvalinstinct en beseft dat hij de eerste uren best niet te enthousiast gaat zitten, want het daarvoor te gebruiken lichaamsdeel is namelijk aanzienlijk gehavend door Knuffke's tanden.

Wenend manken de drie onnutten weg van de Kneutersen. Ma voelt de trots en de euforie... Momenten als deze bewijzen de samenhang van de familie des te meer!

"Voila Truudje, uw geld!" zegt ze, terwijl ze de portefuilles aan tante geeft.
"Merci... merci!" zegt tante Gertrude ontroerd.

"Waar is onze pa?" vraagt Jos plotseling.

Ja... waar IS pa eigenlijk????