| SITUATIESCHETS |
| De verloren gewaande zoon Jos, die 11 jaar geleden het ouderlijk huis ontvluchtte wegens aanhoudende ruzies, is teruggekeerd. Niemand minder dan Patricia's chatvriend Yorje heeft hem gevonden. Pa, Anthony en Yorje rijden naar het schuurtje waar Jos zou moeten zitten. Ondertussen denkt Patricia dat ze interessant is als ze zegt dat ze gaat trouwen met haar verwijfd fotomodel Kenny... |
| VERHAAL |
|
"Hoe ik en Kenny gaan trouwen?!?" zegt ma, terwijl haar kin tot op haar navel valt van verbazing. ![]() "Daar zit Jos", zegt Yorje. Pa wil onmiddellijk naar zijn verloren zoon gaan, maar Yorje zegt: "Wacht even, kom maar achter mij aan" Ze naderen het schuurtje. "Wa's da geluid?" vraagt Pa, als ze zo'n 10 meter van het gebouwtje verwijderd zijn. Er komt inderdaad een raar geluid vanuit die richting, het klinkt enigszins als gekreun, afgewisseld met gehijg en hoefgetrappel. Anthony meent ook het gebleir van een schaap te herkennen. Heeft Yorje hen voor de gek gehouden? "Sssssst..." gebaart Yorje. "Blijf hier even staan, ik ga een kijkje nemen" Yorje beent naar het schuurtje, piept door het venster en kan zijn ogen niet geloven. Daar ziet hij Jos, die zijn sekstekort van de afgelopen maanden botviert op een arm schaap. Het doet hem kokhalzen. Jos hoort dit en kijkt verschrikt achterom. Met gemengde gevoelens (verward en verveeld omdat hij betrapt is, en blij omdat Yorje zich aan zijn afspraak heeft gehouden), duwt hij het schaap van zich weg, en stopt zijn potlood terug in zijn pennezak. Aarzelend en rochelend staat hij op. "Hedde ze gevonden?" vraagt hij aan Yorje. Vanwege de braakneigingen, veroorzaakt door het zien van het degoutante tafereel kan hij niet onmiddellijk antwoorden, maar Yorje knikt, en wijst op Pa en Anthony. Voorzichtig steekt Jos zijn hoofd door het raam. Zijn hart bonkt, en zijn gore ogen worden vochtig als hij, na meer dan 10 jaar (namelijk 11 jaar), zijn Pa en kleine broertje terugziet. "Pa, Anthony" stamelt hij. Hij doet het deurtje open en strompelt naar het tweetal toe, met de armen gespreid. "Jos..." antwoorden Pa en Anthony op hun beurt, enerzijds uit beleefdheid, anderzijds omdat Jos nu eenmaal zo heet. Ze vliegen elkaar in de armen. Dat Jos een duidelijke geur van schapenstront met zich meedraagt, wordt nu wel even door de vingers gezien. Een half uurtje later, als de meeste emoties verdwenen zijn, wordt er beslist om terug te gaan naar Tienen. "Wocht efkes," zegt Jos. Hij gaat terug het schuurtje in en komt terug met een oude rugzak. "M'n spullekes pak ik mee" voegt hij er aan toe. Het viertal stapt in de Escort en zet koers naar huis. Onderweg wordt er gepraat en gelachen. Dan vraagt Anthony: "Waarom zijde gij eigenlijk thuis vertrokken?" "Ik was die ruzies om die futiliteiten kotsbeu" antwoordt Jos. "Futiliteiten?" vraagt Anthony. "Awel jao," zegt Jos, "Ge weet wel, bagatellekes" "Bagatellekes?" vraagt Anthony. Vanop de passagierszetel geeft Pa Anthony 'n goeie dreun... "Kleinigheden, SNUL!" roept hij er nog bij. Jos heeft moeite om zijn lach in te houden. "We naderen de grens" onderbreekt Yorje. "We zijn bijna thuis" Even verderop doemt inderdaad de grens op. Enkele auto's moeten stoppen voor allerlei routinaire controles, en mogen dan weer doorrijden. Ook de Escort van het viertal moet stoppen. Yorje wordt lijkbleek. Hij probeert zich stoer te houden, en geeft zoals iedereen zijn paspoort af. De grenswachter kijkt naar Yorje's paspoort, naar hem zelf, en loopt naar binnen. Luttele seconden later stormen 5 soldaten naar buiten, het geweer in aanslag. De grenswachter van daarnet komt terug aan de Escort staan en zegt: "Yorje Visulas, gelieve uit te stappen en je handen op het dak van de auto te plaatsen, benen gespreid" Met een bonkend hart doet Yorye wat hem gevraagd wordt. Twee soldaten foullieren hem en slaan hem onmiddellijk in de boeien. "Govverdoeme, wa's da nu wejal allemaal" zucht Pa... |
| EXTRA |
| Let op: ALLE PERSONAGES + PLAATSEN ZIJN FICTIEF GEKOZEN EN BERUSTEN LOUTER OP FANTASIE! |

activelink: oldpost